Harisharan Galan

  ​ मेरो ब्लगिङ यात्रामा यहाँलाई न्यानो स्वागत छ🙏 जिन्दगी एउटा यस्तो किताब हो, जहाँ हरेक दिन नयाँ पानाहरू थपिँदै जान्छन्। केही पानाहरू खुसीका रङ्गहरूले भरिएका हुन्छन्, केहीमा संघर्षका अक्षरहरू कोरिएका हुन्छन्, अनि केही पानाहरू यस्ता हुन्छन्, जसलाई सम्झँदा आज पनि मन केहीबेर रोकिएझैँ लाग्छ। हामी सबैको मनभित्र केही यस्ता कुराहरू हुन्छन्, जुन कहिलेकाहीँ शब्दमा व्यक्त गर्न गाह्रो हुन्छ। केही भावनाहरू आफैँसँग रहन्छन्, केही सम्झनाहरू समयसँगै गहिरिँदै जान्छन्, र केही अनुभवहरूले हामीलाई जीवनलाई नयाँ तरिकाले बुझ्न सिकाउँछन्।  सायद त्यही भावना र अनुभवहरूलाई शब्दमा उतार्ने एउटा सानो प्रयास हो -‘Harisharan Galan Blog’। मैले यो ब्लग कुनै ठूलो दाबीका साथ सुरु गरेको होइन। जीवनमा मैले जानेका, बुझेका र भोगेका केही कुराहरू, मनमा आएका केही विचारहरू अनि कहिलेकाहीँ आफैँलाई छुने केही भावनाहरू यहाँ साझा गर्ने एउटा सानो प्रयास मात्र गरेको हुँ।  मलाई लाग्छ, जीवनले हामी सबैलाई आ–आफ्नै तरिकाले केही न केही सिकाइरहेको हुन्छ। एउटै घटनाले पनि दुई फरक मानिसलाई फरक पाठ सिकाउन सक्छ। त्यसैले...

आजको यो भागदौडपूर्ण संसारमा हामी सबै एउटा अनौठो दौडमा छौँ। कसैलाई पैसाको पछि दौडिनु छ, कसैलाई करियरको, त कसैलाई प्रतिष्ठाको। आफूलाई अगाडि बढाउने यो दौडमा दौडिँदा-दौडिँदै हामीले केही यस्ता अमूल्य चिजहरू भने पछाडि छोड्दै गइरहेका हुन्छौँ, जसको भर्पाई कुनै पनि भौतिक सम्पत्तिले गर्न सक्दैन। ती हुन्, समय र सम्बन्ध। हामी प्रायः भन्ने गर्छौँ, “अहिले निकै व्यस्त छु, पछि कुरा गरौँला।” तर त्यो ‘पछि’ कहिलेकाहीँ यति ढिलो भइदिन्छ कि हामीसँग भन्नलाई धेरै कुरा बाँकी हुन्छन्, तर सुनिदिने मान्छे कि त टाढा भइसकेको हुन्छ, कि त ऊसँग हामीलाई सुनिदिने फुर्सद हुँदैन। सायद यही नै आजको व्यस्त जीवनको सबैभन्दा ठूलो विडम्बना हो। प्रविधिको विकासले संसारलाई हाम्रो हात-हातमा रहेको एउटा सानो पर्दाभित्र अटाइदिएको छ। टाढा रहेका मानिससँग केही सेकेन्डमै कुरा गर्न सकिन्छ, उनीहरूको खबर थाहा पाउन सकिन्छ। तर विडम्बना के छ भने, एउटै सोफामा बसेका परिवारका सदस्यहरू पनि कहिलेकाहीँ एकअर्कासँग कुरा गर्नुको सट्टा आ-आफ्नै मोबाइलको स्क्रिनमा हराइरहेका हुन्छौँ। हामी टाढा रहेका मानिसका तस्बिरमा ‘लाइक’ र ‘कमेन्ट’ गर्न भ्याउँछौँ, तर नजिकै...

धेरैलाई लाग्छ, सफलताको एउटा निश्चित बिन्दु हुन्छ। जहाँ पुगेपछि संघर्ष सकिन्छ, अनि खुसी सुरु हुन्छ।  तर जीवनलाई अलि नजिकबाट नियाल्दै जाँदा मलाई लाग्न थालेको छ, सफलता कुनै एउटा निश्चित गन्तव्य होइन, यो त निरन्तर हिँडिरहने एउटा यात्रा हो। हामी प्रायः अरूको सफलताको चमक देख्छौँ। उनीहरूले हासिल गरेको उपलब्धि देख्छौँ, उनीहरूको राम्रो जीवनशैली देख्छौँ। तर त्यो चमक पछाडि लुकेका संघर्षका दिनहरू, असफलताका क्षणहरू र उनीहरूले चुपचाप पार गरेका कठिन बाटाहरू भने देख्दैनौँ। कसैका लागि ठूलो घर, राम्रो गाडी वा आर्थिक सम्पन्नता सफलता हुन सक्छ। तर कसैका लागि दिनभरको मेहनतपछि परिवारसँग बसेर पेटभरि खाना खान पाउनु नै ठूलो सफलता हुन सक्छ। कसैका लागि आफ्ना बुबा–आमाको अनुहारमा मुस्कान देख्न पाउनु नै जीवनको सबैभन्दा ठूलो उपलब्धि हुन सक्छ। "त्यसैले मलाई लाग्छ, सफलताको एउटै परिभाषा हुँदैन" मेरो बुझाइमा सफलता अरूले बनाइदिएको मापदण्डमा होइन, हामीले आफ्नो जीवनलाई कसरी हेर्छौँ र आफूले तय गरेको बाटोमा कति इमानदारीका साथ अघि बढ्छौँ भन्ने कुरामा पनि निर्भर हुन्छ। “सफलता मान्छेको हातमा मात्र होइन, उसको नियत, निरन...